A os que xa celebramos moitos aniversarios (afortunadamente) parece que os recordos da nosa infancia e mocidade regresan cada vez con máis frecuencia á nosa mente, establecéndose unha especie de conexións cerebrais protagonizadas pola melancolía e unha viaxe ao pasado que visualizamos a todo cor. E nesa recreación de outrora hai algo que está presente de forma permanente no noso consciente e subconsciente: o medio ambiente.
Unha vida en verde e azul que facía das nosas estancias nun campo, nun parque ou na praia os mellores momentos das nosas vivencias e que, aínda hoxe, percibimos con absoluta nitidez. O cheiro dun piñeiral que parecía depurar os pulmóns como a mellor cura detox, a brisa dunha praia que che daba a benvida, o sabor salgado do mar cando nos mergullabamos nas súas entrañas, e os xogos en campos e parques onde gozabamos ao máximo da nosa liberdade correndo ou pedaleando.
Todos eses momentos tan gratificantes que gardamos na retina, no noso olfacto e tamén no noso tacto eran o resultado da nosa interrelación cunha contorna única que tomaba distintas formas e se amoldaba a cada tipo de situación para incrementar esa sensación de satisfacción e felicidade.
E nestes escenarios discorre a nosa vida. Nada sería igual se a contaminación e a insalubridad campasen ás súas anchas por estes recordos, que irían apagándose ata volverse grises e confusos.
Nunha xornada como a de hoxe, Día Mundial do Medio Ambiente, gustaríame que todos, maiores e pequenos, reproduzamos eses momentos de benestar nos que tanto gozamos da natureza, e pensemos que futuro queremos para nós e os nosos fillos. O desmedido avance do cambio climático, unha das principais preocupacións a nivel mundial, está a chegar a un punto de non retorno no que algúns expertos xa falan de adaptación e resiliencia, máis que de loita contra un fenómeno que, especialmente durante os últimos decenios, deu suficientes mostras da súa virulencia.
Pero construír un mundo mellor non se fai só con boas palabras, senón con boas accións e con xestos, sexan grandes ou pequenos. Ensinar co exemplo permitiranos avanzar na senda da sustentabilidade e deixar un mellor legado aos que veñen detrás. É por iso que o comportamento responsable e solidario constitúe a mellor garantía de éxito.
Os próximos anos serán decisivos. Europa tomou cartas no asunto e estableceu unha serie de obxectivos climáticos a cuxa consecución quedan obrigados os Estados membros. Temos un papel que desempeñar e unha tarefa que cumprir, cada un na parte que lle toca: administracións, empresas e cidadáns, e todo o que boamente se faga desde un lado ou o outro repercutirá en beneficio de todos.
A correcta xestión dos residuos municipais constitúe unha das mellores ferramentas coas que facer fronte ao desafío climático, coa vantaxe de que está ao alcance de todos: producir menos refugallos, reutilizar máis e separar os materiais por tipoloxías para que poidan ser reciclados constitúen prácticas que deben formar parte da nosa vida cotiá. Non facelo implicará privar ás próximas xeracións dos privilexios dos que gozamos as actuais. Os nosos fillos, netos e bisnietos teñen dereito a gozar dunha vida plena e en cor, como a nosa, non en branco e negro.
